About Me

LOLA NIKOLAOU ART GALLERY 2021

Ίχνη, αποσπάσματα

Θραύσματα του τοπίου επί τόπου

Αποτυπώματα, επαλείψεις

Ορίζοντες κι οροσειρές σ’ επαναλήψεις

Δύσεις, ανατολές

Γραμμές ευθείες και καμπύλες

Κινήσεις τεθλασμένες

Περάσματα διαφυγής, γραφές

Περιγραφές σε επεισόδια αφηγούνται

Τα χρώματα, τα σχήματα να αιωρούνται

Συνδεδεμένα με καλώδια

Κλαδιά των δέντρων

Με ή χωρίς καρπούς και φύλλα

Διασχίζουν και κατατέμνουν την εικόνα

Σημεία , σημάδια, τρύπες στο χαρτόνι

Πατημασιές στο χιόνι

Λάσπη , αντανάκλαση και σκόνη

Τα ζώα μετακινούνται αργά

Προς αναζήτηση τροφής

Πετούν εδώ κι εκεί πουλιά

Τα έντομα ακίνητα και ξαφνικά

Ευκίνητα ξεφεύγουν

Τρώγονται μεταξύ τους

Στη θάλασσα τα ψάρια

Τα κήτη στων ωκεανών τα βάθη

Τα λάθη των ανθρώπων και τα πάθη

Γράφω, διαγράφω με το χέρι

Πορείες, πτήσεις, πλόες σ΄ άγνωστα μέρη

Αποτυπώνομαι ως διαδρομή

Στο χάρτη, στο χαρτί

Σχέδιο

Νικος Κρυωνίδης

O Νίκος Κρυωνίδης μιλάει για την Τέχνη στη σημερινή εποχή σε ένα εναλλακτικό Gallery Walk που διοργανώθηκε από το Athens Culture Net, τον Δήμο Αθηναίων και την Art -Athina

εγκαίνια ατομικής έκθεσης στην γκαλερί ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ στην Αθήνα σχόλιο του Αναπληρωτή Καθηγητή Ε.Κ.Π.Α Μάνου Στεφανίδη

Ο Νίκος Κρυωνίδης γεννήθηκε στη Ξάνθη το 1963.Είναι απόφοιτος της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Α.Π.Θ.(1987). Ζεί στη Θεσσαλονίκη. Εχει πραγματοποιήσει πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Εργα του βρίσκονται στο MOMus στη Θεσσαλονίκη , στο AMERICAN COLLEGE OF GREECE στην Αθήνα και σε ιδιωτικές συλλογές.

Nikos Kryonidis was born in Xanthi, a small and picturesque town of North Greece in 1963.He graduated from the School of Architecture of the Aristotle University of Thessaloniki.He realized many solo and group exhibitionsin Greece and abroad. His works are found in the Macedonian Museum of Contemporary Art and the State Museum of Contemporary Art in Thessaloniki , the American College of Greece in Athens and in private collections. He paints with his fingers and depicts pictureless actions – traces on small and largesurfacesof paper or canvas. He designs the human body, illustrates animals , creates compositions with objects of common use and plastic models of animals on small wall surfaces or in large installations in internal spaces or in the country.He writes texts about art, poems and songs which he performs on stage.

Ο Νίκος Κρυωνίδης διαχειρίζεται την υλική υπόσταση της ζωγραφικής μέσω της χειρονομίας, της ύλης και της αυτόματης γραφής. Το έργο του αποκαλύπτεται σε ένα πρώτο στάδιο ερμητικό και απόκρυφο, ενώ σε ένα δεύτερο επίπεδο κάθε σχήμα , μορφή ή χειρονομιακή χάραξη καθορίζει την ιδιαιτερότητά του κατευθύνοντας την ερμηνεία των χωρο-χρονικών σημαινόντων. Οι ζωγραφικές αεικίνητεςχειρονομιακές ενέργειες , ως ασκήσεις αυτοανάλυσης ( απλώνω , επιχρίζω, καλύπτω, γράφω, χρωματίζω, χαράζω, σβήνω, συνδέω,αναμιγνύω) μεταφέρονται ως σχήματα ύφους που εμπλουτίζονται με υποχθόνιες σημασίες διαισθητικής ενόρασης. Τα ίχνη ως νύξεις, υποδείξεις, υπαινιγμοί, συναντούν τα χρωματικά επαναλαμβανόμενα χειρονομιακά παιχνίδια της γραμμής/γραφής ( χρήση δακτύλων) . Αυτή η εμμονή της κινητικής και χρωματικής ενέργειας μεταλλάσσει διαρκώς το στατικό σημείο της πρώτης εγχάραξης/ αποτυπώματος, ενεργοποιώντας την λευκή επιφάνεια του χαρτιού ή του μουσαμά.

ΔΡ. ΣΑΝΙΑ ΠΑΠΑ Ιστορικός Τέχνης -Λέκτορας Α.Π.Θ.

Nikos Kryonidis handles the material aspect of his painting through gesture , material and automatic script. His work reveals itself to us at first glance as closed and hermetic, while on a second level each form and shape , each gesture, determines its special identity, guiding our interpretation of the signifiers in time and space. Perpetually moving gestural actions as exercises in self- analysis (spreading the paint, covering the surface, writing, colouring, etching, erasing, linking and blending) are conveyed as textural shapes enriched with subterranean meanings of intuitive vision. Traces as intimation, indication and implication encounter the reccurentcoloured gestural games on line and script (use of fingers to apply paint). This obsessive energy in motion andcolour continually transforms the initial, static design, activating the white surface of the paper or canvas . “Unparalleled take off and flight. At the moment in time when the vast, unanswerable void of the world is dismembered and given form”

Dr. Sania Papa art theorist- curator

nikos kryonidis acrylic on canvas 100×150 CM 2018

Νίκος Κρυωνίδης, στα όρια …

Το απόσπασμα. Εν αρχή ην το απόσπασμα. Μία γραμμή στην τύχη, ένα ίχνος, μία πινελιά αφημένη στον λευκό καμβά σαν χρυσόμυγα παγιδευμένη σε κλειστό δωμάτιο. Μία υποψία χρώματος.Έπειτα ην η κίνησις. Το εμπρός – πίσω χωρίς νόημα, η αμφίδρομη, αμφίσημη, αμφίβολη κίνηση μόνο και μόνο για να εξορκιστεί η στάση, η ακινησία. Ακόμη χειρότερα το βάλτωμα. Έτσι κι αλλιώς πρέπει κάτι να κάνουμε, έστω κι αν εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται να υπάρχει νόημα σε τίποτα. Έστω κι αν αποτυγχάνουμε. Ή, μάλλον οφείλουμε να αποτυγχάνουμε όσο καλύτερα μπορούμε όπως θέλει ο Μπέκετ, ευαγγελιστής του κενού. Η γραμμή που κινείται λοιπόν ώσπου να βρει έναν ρυθμό. Που θέλει να μην είναι ωραία αλλά να είναι αληθινή. Σαν βελόνα σεισμογράφου. Όσο μεγαλύτερη, όσο πιο επικίνδυνη εμφανίζεται η συχνότητα της γραφής της, τόσο πιο ουσιαστική, πιο κοντά στο στόχο της. Πιο κοντά στην αλήθεια.

Ο ρυθμός, τώρα, προκύπτει από την επανάληψη. Απλοϊκός, βαρετός στην αρχή, πιο απρόβλεπτος στη συνέχεια. Πιο ενδιαφέρων. Είναι τότε που η γραμμή χορεύοντας ρυθμικά στο χαρτί αρχίζει να αφηγείται κάτι. Τότε που η γλώσσα του ρυθμού και η ζωγραφική γλώσσα έρχονται πιο κοντά. Που γίνονται και οι δύο μουσική. Τότε που το ένστικτο μιλάει από τα βαθύτερα στρώματα της ύπαρξης. Τότε που επιτυγχάνεται η έκφραση. Έργο τέχνης; Κάτι σοβαρότερο. Έργο ζωής. Ή μάλλον η ζωή ως έργο. Επειδή δεν γίνεται αλλιώς.Αυτό δηλαδή που επιχειρεί με τις ζωγραφικές του απόπειρες ο Νίκος Κρυωνίδης στην πιο ώριμη, σήμερα, καλλιτεχνική του πορεία.

Και βέβαια καλλιτεχνική ωριμότητα σημαίνει το να ζωγραφίζει κανείς χωρίς το προστατευτικό δίχτυ των παλιότερων του επιτυχιών, με τον φόβο του κενού αλλά και την ευλογία της ουσιαστικής δημιουργίας. Μιας δημιουργίας που θέλει να πάρει θέση σε αυτό που συμβαίνει σήμερα στον κόσμο και που μπορεί να απευθυνθεί τίμια στον σύγχρονο θεατή αυτού του κόσμου. Έτσι πρέπει. Η τέχνη δεν είναι δημοσιοϋπαλληλία. Ποτέ δεν ήταν, έστω κι εξαρτιόταν από τις ποικίλες μορφές εξουσίας.

Τί όμως ζωγραφίζει ο Νίκος Κρυωνίδης προωθώντας τον αισθηματικό – αισθητικό διάλογο του με τους δασκάλους του Γιώργο Λαζόγκα και Cy Twombly;

Μία εύκολη, διεκπεραιωτική απάντηση θα ήταν «αφηρημένη», abstrait. Προσωπικά πιστεύω ότι ο μεγάλος κίνδυνος του abstrait έγκειται ακριβώς στην τεράστια ελευθερία που παρέχει στον δημιουργό του. Μία ελευθερία της οποίας η κατάχρηση, καθιστά κάθε έργο «εύκολο». Δηλαδή το ακυρώνει. Αντίθετα ο Κρυωνίδης επιζητά το πρόβλημα περισσότερο και λιγότερο τη λύση του. Δηλαδή την διευθέτηση. Και γι’αυτό τον θεωρώ έναν από τους πιο ουσιαστικούς εκφραστές του abstrait στον τόπο μας. Καθώς επίσης σέβομαι την επιθυμία του να μην ονομάζει έτσι, δηλαδή abstrait, τη ζωγραφική του.

Προσωπικά χρησιμοποιώ τον όρο αυτόν ως εργαλείο συνεννόησης και προτίθεμαι να εμβαθύνω περισσότερο στα παρουσιαζόμενα έργα πάρα στην ονοματοθεσία τους.

Οι πίνακες του, πιο συγκεκριμένα, βρίσκονται σταθερά στα όρια: Στα όρια της τύχης και της πρόθεσης, του λυρισμού και του δράματος, της ολοκλήρωσης και του non finito, της αυτοπειθαρχίας και της ελευθεριότητας, του λόγου και της σιωπής. Είναι εικόνες ενός χρωματικού αυτοματισμού που είναι βαθιά ποιητικός και διαθέτει σπάνια, χρωματική ευαισθησία. Είναι η εξέλιξη και ανήκουν σ’ εκείνο το ζωγραφικό κύμα που μάς οδηγεί από τα μέσα του 19ου αι. και την ιμπρεσιονιστική ελευθερία ως τις εικονοποιίες του σήμερα. Κι από τον Monet και τα Νούφαρα του 1910 ως τον Twombly και τις χρωματικές χειρονομίες – γραφές του το 2000. Γιατί υπάρχει μια σχέση που τα συνδέει όλα αυτά. Πρέπει να υπάρχει. Μία σχέση που προτείνει την εγχώρια τέχνη σε παραλληλία και ισότιμα προς ό τι συμβαίνει στην υπόλοιπη Δύση. Θα έλεγα εδώ παρενθετικά ότι με τον ιμπρεσιονισμό καταγράφεται η ηδονή του βλέμματος ενώ με τον εξπρεσιονισμό η οδύνη του. Με την αφαίρεση πάλι το βλέμμα βυθίζεται στο υποσυνείδητο ανιχνεύοντας εικόνες του ανείδωτου ενώ με την χειρονομιακή ζωγραφική το μάτι γίνεται σώμα – νευρώνας και ως σώμα αναζητεί την δική του μουσική και τον προσωπικό, τον χθόνιο του ρυθμό. Τότε που η εικόνα γίνεται εξομολόγηση και τα χρώματα αφηγούνται εν σιωπή τον εαυτό τους.

Είναι όμως αυτό τέχνη; Αποφασίστε το εσείς.

14/1/2020 Μάνος Στεφανίδης

Ιστορικός Τέχνης

Αναπληρωτής Καθηγητής Ε.Κ.Π.Α.

ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ SOLO EXHIBITIONS

2021 LOLA NIKOLAOU ART GALLERY ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

2020 ASTROLAVOS ART GALLERY ΙΧΝΟΓΡΑΦΙΕΣ ΧΟΡΟΓΡΑΦΕΣ ICHNOGRAFIES CHOREOGRAFES ΑΘΗΝΑ ATHENS

2018 CUBE GALLERY ΠΑΤΡΑ Ιχνη Διαφυγής -PATRA Traces of escape

2018 ΒΙΤΡΙΝΕΣ ΤΕΧΝΗΣ ΟΤΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ courtesy zina athanassiadou gallery – THESSALONIKI OTE

2017 Gallery ΖΗΝΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ- ZINA ATHANASSIADOU GALLERY THESSALONIKI

2010 Gallery ZΗΝΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ- ZINA ATHANASSIADOU GALLERY THESSALONIKI

2009 BLACK OFF ART VITRINA – ALBA –ΑΓ.ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ , ΑΘΗΝΑ- ALBA ATHHENS

2009 Από το σώμα στο σύμπαν Αίθουσα τέχνης BONIKOS GALLERY , AΘΗΝΑ-BONICOS GALLERY ATHENS

2007 Αίθουσα τέχνης ΟΡΦΕΩΣ 30 , ΞΑΝΘΗ- ORFEOS GALLERY XANTHI

2005 Αίθουσα τέχνης TITANIUM , ΑΘΗΝΑ- TITANIUM GALLERY ATHENS

2005 19 DAYS Αίθουσα τέχνης D 624 , AΘΗΝΑ- D GALLERY ATHENS

2004 Σώματος πέρι Αίθουσα τέχνης ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΠΙΛ ΠΟΥΛ , ΑΘΗΝΑ- PIT-PUL ATHENS

2004 ΠΑΛΙΟ ΚΑΛΟΓΕΡΙΚΟ , ΛΙΜΗΝ ΘΑΣΟΥ- KALOGERIKO THASSOS

2002 ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ- THESSALONIKI

2001 Χώρος Σύγχρονης Τέχνης STATEMENT , AΘΗΝA -ATHENS

2001 Χρυσόμαλλο δέρας Αίθουσα τέχνης ΛΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ , ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ- LOLA NIKOLAOU GALLERY THESSALONIKI

1999 The return of the artist Αίθουσα τέχνης ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ , ΑΘΗΝA- EPIKENTRO GALLERY ATHENS

1999 Αίθουσα τέχνης ΖΕΥΞΙΣ , ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ -ZEUXIS GALLERY THESSALONIKI

1997 2 Χ 2 Αίθουσα τέχνης ΖHΤΑ ΜΙ και ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ , ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚH – ZITA-MI METAMORFOSIS GALLERY THESSALONIKI

1997 MAMALS and TOOLS Αίθουσα τέχνης ΠΛΕΙΑΔΕΣ , ΑΘΗΝΑ -PLEIADES GALLERY ATHENS

1997 Χώρος αναγκαιότητας ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ- ALLI POLI THESSALONIKI

1996 The artist is a simple man Aίθουσα τέχνης ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ-ATHENS

1994 .Αίθουσα τέχνης ΖHΤΑ ΜΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ZITA -MI GALLERY THESSALONIKI

1994 4.000 Ευρήματα ενός απερχόμενου πολιτισμού

Χώρος αναγκαιότητας ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ , ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ- ALLI POLI THESSALONIKI

1992 1. Παλαιό Αρχαιολογικό Μουσείο (ΓΕΝΙ ΤΖΑΜΙ) , ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ- OLD ARCHEOLOGIKAL MUSEUM THESSALONIKI

1988 ΕΡΩΔΟΣ Μουσικές και εικαστικές εκδηλώσεις ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ERODOS THESSALONIKI

ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ – ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ– GROUP EXHIBITIONS

2019 GENERATIONS 1969-2019 ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΜΑΛΕΒΙΖΙΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ

2019 THE PROJECT GALLERY ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑΤΕ WELCOME ATHENS

2019 DIALOGUES ENTRE MATERIEL ET IMMATERIEL MAISON DE LA GREC PARIS

2018 ΤΟ ΔΙΟΡΑΜΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΑΘΗΝΑ – DIORAMA IN ART SPITI TIS KIPROU ATHENS

2017 ART ATHINA ZINA ATHANASSIADOU GALERRY

2012 ART ATHINA ZINA ATHANASSIADOU GALLERY
2011 ART ATHINA ZINA ATHANASSIADOU GALLERY
2011 Εκλεκτικές συγγένειες με το έργο του Φαίδωνα Αναστασιάδη ΤΕΛΛΟΓΛΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ επιμελητής Μεγακλής Ρογκάκος

2010 50 χρόνια Ελλαδικού Ready Made

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ Επιμελητής Θανάσης Μουτσόπουλος

2009 The open mind of Lafcadio Hearn

THE AMERICAN COLLEGE OF GREECE ,ΑΘΗΝΑ επιμελητής Μεγακλής Ρογκάκος

2009 Είδωλα σπασμένου καθρέπτη Αίθουσα τέχνης K . ART , ΑΘΗΝΑ

2009 Δυτικές προθέσεις IRIS Δημοτική Επιχείρηση Σταυρούπολης, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

2009 Unexpected expedition Αναπάντεχη εκδρομή REMAP2 Εκδήλωση παράλληλη με Β΄BIENNALE ΑΘΗΝΑΣ επιμελητής Γιώργος Τσεριώνης

2009 Turbulent times Ταραγμένοι καιροί Αίθουσα τέχνης T.A.F , ΑΘΗΝΑ

2008 Silent dialogues THE AMERICAN COLLEGE OF GREECE , ΑΘΗΝΑ

2007 ΕΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Επιμελητής Μεγακλής Ρογκάκος

2007 The Bond or not to Bond Αίθουσα τέχνης OPEN ART ALBΑ

2007 Introduction ARTIS CAUSA GALLERY, ΘΕΣΣΑΛΟΝIΚΗ επιμελήτρια Σάνια Παππά

2006 Souvenir from Greece SPILIOTI PROJECTS , ΑΘΗΝΑ

2006 4 Σύγχρονοι καλλιτέχνες Αίθουσα τέχνης ΔΙΠΟΛΟ , ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

2006 Εν τω γηπέδω ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΙΑΝΟΣ , ΑΘΗΝΑ

2006 Εικαστικό πανόραμα στην Ελλάδα

ΚΡΑΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ , ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

2006 Με αφορμή το AIDS ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΝΟΜΑΡΧΙΑΣ ΚΑΒΑΛΑΣ επιμελήτρια Μαρίνα Αθανασιάδου

2005 Les chiens vagabonds et les pensees errantes Αίθουσα τέχνης BOOZE COOPERATIVA , ΑΘΗΝΑ

2003 ΠΟΠ ΑΛΛΟΚΟΤΟ Αίθουσα τέχνης GAZZON ROUZE , AΘΗΝΑ

Επιμελητής Θανάσης Μουτσόπουλος

2003 ΠΕΔΙΟ ΔΡΑΣΗΣ ΚΟΔΡΑ-03 , Θεσσαλονίκη

2002 Ψευδοσυμβάν BAΦΟΠΟΥΛΕΙΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ , ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

2000 Ζωγραφική και Κινηματογράφος ΓΚΑΖΙ –ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ , ΑΘΗΝ

2000 ART ATHENA Συμμετοχή με την αίθουσα τέχνης ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ , ΑΘΗΝΑ

2000 MiART Συμμετοχή με την αίθουσα τέχνης ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ , ΜΙΛΑΝΟ

2000 Cahiers du Triangle INSTITUTE FRANCAIS DE THESSALONIQUE

2000 Cahiers du Triangle ECOLE DES BEAUX , ARTS DE SAINT ETIENNE FRANCE

2000 Cahiers du Triangle CΟΜUΝΕ DU BOLOGNA, ASSESORATO ALLA CULTURA ITALIA

1999 ART ATHINA 7 Συμμετοχή με την αίθουσα τέχνης ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ , ΑΘΗΝΑ

1998 EUROPARTRAIN , AMSTERDAΜ

1998 CHEAP ART , AΘΗΝΑ

1997 DE VALIGIA ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 1997

1996 SPRING COLLECTION 96 ΙΔΡΥΜΑ ΔΕΣΤΕ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ , ΑΘΗΝΑ επιμελήτρια Έλενα Παπαδοπούλου

1996 Βαλκάνια όνειρα ΚΑΠΝΟΜΑΓΑΖΟ , ΞΑΝΘη

1996 Εικαστικά Χριστούγεννα 96 ΖΗΝΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ GALLERY , ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

1994 ART ATHINA 2 Συμμετοχή με την αίθουσα τέχνης ΖHΤΑ ΜΙ

1989 TRAM ART BARCELONA

1988 ΕΚΘΕΣΙΑΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΔΗΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ , ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΗΣ 9Α ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

1986 Τοιχογραφία στην εξωτερική πλευρά του αμφιθεάτρου του Πολυτεχνείου του ΑΠΘ , στα πλαίσια της BIENNALE νέων Θεσσαλονίκης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ στον ειδικό και περιοδικό τύπο τύπο

Εντευκτήριο , τεύχος 21 , 1992

ART magazine , Κατερίνα Γρέγου , τεύχος 3 , 1997

ARTI , Andrea Gilbert , τεύχος 35 , 1997

Zingmagazine , Katernina Gregos , τεύχος 2 , 1998

ΒΑΒΕΛ , Θανάσης Μουτσόπουλος , τεύχος 191 , 2000

ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ , Νο 171 , 2008 ΤΟ ΠΙΚ ΑΠ , Χρ.Χριστοφής

SOUL , τευχος Νο 48 , Στέφανος Τσιτσόπουλος , 20

ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Ανακύκλωση Επανάχρηση 50 χρονια Ελλαδικού Ready made , Θανάσης Μουτσοπουλος

Ελληνομουσείον , Μάνος Στεφανίδης , εκδόσεις ΜΙΛΗΤΟΣ

Open Art , Contemporary Greek Art , εκδόσεις HILLISIDE

Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών , εκδόσεις ΜΕΛΙΣΣΑ

Ποπ Αλλόκοτο , Θανάσης Μουτσόπουλος

Νέα Ελληνική Τέχνη , Γιάνννης Κολοκοτρώνης

Εικαστικό πανόραμα στην Ελλάδα 2006 , Θανάσης Μουτσόπουλος

DESTE :33 YEARS 2015

Katerina Gregos comment on the artwork ‘MAMALS AND TOOLS’ Pleiades gallery Athens 1996

“Mamals and Tools ”is the title of Nikos Kryonides show which expores the mechanisms of memory and the trapping of technological “progress” . His installation , displayed like a series of tableaux vivants , consists of a variety of found objects such as plastic animals and toys, discarded eveyday items, which function here as regressive techno-fetishist icons, fragments of a rapidly decaying civilization where items reach their date of expiration as soon we have laid out hands of them. In this way, Kryonides not only comments on the issues of immediate consumption and expend ability, but on the very essence of contemporary life itself.Indeed his police motorcycling chasing a non-descript wheeled vehicle, elephant rather than club in hand, is an image which alludes to the frequent absurdity of everyday existance, as well as the hollowness of power.

Being familiar Kryonides objects not only spark off association from each viewer, but also comment on the uneasy co-habitation of the natural and technological world-that schizophrenic aspect of modern experience. Indeed , as the title suggests, the work evokes a juxtaposition of the natural and the organic vs the artificial and mechanical. Yet Kryonides polar bears appear more at home in their fake fur environment , and his plastic pink elephant is a tragic-comic figure that smiles unknowingly , blissfuly unaware of its predicament, since the artificial and the synthetic become the norm.

A series of everyday objects ( toy soldiers and airplanes, a parrot, a koala bear, bus tickets, keys, a computer disc, postcards ) hung in plastic bags on the wall syggest the findings of a police investigation: in this case a psychological identi -kit of contemporary society. Indeed , one could say the artist is embarking on assort of archaelogy of contemporary objects and manners.

Megaklis Rogakos [comment on the artwork MONUMENT 2007 acrylic color on PVC and wood (100x200x200)]

“Mammals and Tools” is telling and complex microcosm, a dysfunctional contemporary landscape. Where cynism coexists whith childhood innocence, and caustic humour combats harsh reality. It is a painful reminder of man’ s alientation from the violation of the natular world, a warning against the dangers that the near deification of technology enegenders. Above all, however ,Kryonides work quite simply brings to mind a familiar adage, “Why cant’ we all just get alon

Animals – elephants, rhinoceros,giraffes, antilopes,horses,dogs, cats, apes, eagles,bats,goldfinches and whales-are heroes of Nikos Kryonidis in his thought, his reality, his dreams and his work. “There were animals at that time between us. In vain they were claiming some food, some water and a segment of land”, writes Kryonidis. With hyper-realistic feel the artist includes in his zoological Monumenta single-armed King Kong holding an eagle, a kangaroo spinning inside a wheel, a horse doubled by its reflection, a group of animals feet within a frame, a picture supported by a human foot and a man riding a grasshopper. With these fresh compositions of heroes Kryonidis narrate new stories, extending nature as another maker of hers. Aside of its variety of form, Monument involves a great number of animals, some of which move freely about on the floor, while others rest immobile on the wall. All these animals are realistic scale models, exactly as Kryonidis found them in markets and shops, which he unified by coating them in white color. “White is the soul of beeings .” says the artist. As absence of color , white renders clearly the volume of bodies and defines their contour. Whiteness also references the idea we have today of the ancient sculptures, as their color weathered through the passing of time. The very moment that Monumentcatches , presents the animals on earth moving about freely in an attempt to find their place in space. Those animals on earth draw life from the visitor, who can recompose their arrangement in situ and may transfuse within them his inner mood. Those animals on the wall- in the austere and rigid form of the hanging pictures – are votives, pediments and funerary stele. All these animals praise nature as their own memory. Despite parts of the Monument share a uniform aesthetic appearance, they nevertheless juxtapose freedom with stillness. Kryonidis brings together life through the mobility of animals on the floor, and death through the immobility of the animals on the wall. Actually the animals moving about on the floor seek to find a position in eternity, which those animals on the wall already have. The models of animals in Monument refer to nature and her symbols. In between them may be discerned miniscule models of people, in a smaller scale by comparison to the animals. As a matter of factKryondis wishes to show- and in his art is consistent- that in life nature reins supreme and that animals are more ‘nature’ than man. MEGAKLIS ROGAKOS

Sarcastic towards everyone, including himself, using multimedia pictorial gesture, naïve and tenderly pensive illustration of his era from teenage reading, photography, miniature printing, poster aesthetics, advertising slogans, poetic speech, the aggressiveness of a manifest, aphoristic declations, installations in which ready – made small objects are transformed to easy to use codes of a visual semiotics, of an autobiographical context, shots of the steet’s everyday life-Nikos Kryonidis aims the redefinition of art and the role of the artist in modern society. KATIA KILESSOPOULOU

Με τα 4.000 ευρήματα ενός απερχόμενου πολιτισμού, ο Κρυωνίδης

επιχειρεί να αρθρώσει τα στιγμιοτυπικά ίχνη της αισθητικής του βίωσης, που αποτυπώνονται τρισδιάστατα ως αντιληπτικά σταθερότυπα των οποίων η μορφή και το πλαστικό περιεχόμενο, δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία, όσο η ίδια τους η χρηστικότητα που τα μεταλλάσει απο αντικείμενα της καθημερινότητας σε εκφραστικά μέσα ανασύνθεσης και κατασκευής της πραγματικότητας και αλήθειας του καλλιτέχνη. Η ανάγνωση αυτού του έργου, επιτυγχάνεται εικονοληπτικά, το κάθε αντικείμενο ξεχωριστά , είναι ένα κινηματογραφικό καρέ, που συμπληρώνει την ακολουθία κίνησης ενός φιλμ ζωής ……. Σ’αυτήν την περίπτωση ο αντιληπτικός χώρος του δημιουργού είναι μια τοπογραφία μνήμης και η εικονοληπτική της πραγματικότητας που μας αναπαριστά, ένα ρεπορτάζ μνήμης.

Μιχάλης Λεφαντζής 1995

I saw the words jumping in the void

The letters falling and blowing in the wind

All the way from the mountains to the sea

I saw how some ideas floated for a while on the water

Before disappearing as they

Dived into the daylight

The words in a row, one below the other, the punctuation, the spaces, heaps, they all fall on the map of Greece. They go through the impermeable paper and spontaneously grow in its internal warp. They bloom, bear fruit and break into branches and leaves. And I, as a point and a line, a trace on a sketch, Iinscribe and recount a minimal route.

In the empty area of the square I am contained and pull off stunts on and off the void. I touch the map here and there with the paint and leave out the extra white as I watch the sky. I jiggle and wind on a line – curved, straight, crooked, discontinuous, often imperceptible, erased, hypotetical, between life and death and an invisible eros. Non-existent, of negligible density, nothingness as quantity. Creative essence, consciousness in the handling of the cosmic universe, as it folds back and unveils the subsections that make it up and simultaneously contain it. Vestige of writing, gesture, self-reference and egotism, the body as measure, extension of the mind that defines it. A member of the rotating world, in the moment of dismemberment and formatting, an assembled speed game, the body on my body registering and being registered, inspiring. I look for the humblest of storieswhich will link all things in a game of exchange of free thinking and values, since I determine the strong points for the location of the objects. Meanwhile I scale relations. An admirer of big trees, all seasons and all animals. I allocate the light. Make small transparencies.Inscribe lines and define areas. I devise forms. I overlay. Highlight. I penetrate the images, all things. Unobserved, I go through with poems dialogue excerpts. I train myself. Animal footprints leave variable forms in my spirit.

Intersections, inscriptions and rotations, descriptive colours, a mode that makes the unfathomable landscape vibrate, as a reference from afar, as a close text, with lines, straight and curved, in layers, intersecting, carving, revolving, in clusters, words keeping their orthographic distance. I sketch to approach the hollowness of the sculpture and to probably realise the internal and external sense of time. I withhold and make variations on the form and as such I transform it from image into painting, exhausting the infinite possibilities of writing with a contoured drawing, free and linear, as the objects move around, as they shade the landscape and are shaded in turn, as the light, the colours, analyse them and transpose them, as the living beings describe themselves in movements and at speeds which define their specific standing and survival needs. Forces and matter which are twisted, crushed, pulverised. Traces disappear, caresses, breathing of the wind, waves and dust, accelarated breath, triple expiration.

Art painting and image as a whole bigger than the sum of the individual visible. Where the limits of the human body are also the contour of the animal, the landscape it encloses. I negotiate the entire message and the objective image with forms and colours tangential to emotional values.

As the big gap, the world’s pending gap, dismembers itself and takes shape, with clear shades, black ones, the objects on absolute white narrate the end of their reflective matter. As light crosses out a curved pathway, the different levels throb together with all the organisms they enclose, they move around and describe their shades towards an approach to the ultimate form.

Blue was the sea

Green was the mountain

And they changed colour as the sun

Slowlycrossed the sky

And a small cloud

Which had just set itself loose

Fromthe rest of the painting

Winning for a wee while

That which is called freedom

Even knowing it would dissolve

Into nothingness.

Nikos Kryonidis΄΄about my paintings” 2010

Είδα τις λέξεις να πηδάνε στο κενό

Τα γράμματα να πέφτουν και να τα σκορπάει ο αέρας

Να φθάνουν ως τη θάλασσα απ ΄το βουνό

Κάποιες ιδέες είδα να επιπλέουν λίγο στο νερό

Και ύστερα να χάνονται καθώς

Βυθίζονται στο φώς της μέρας

Οι λέξεις στη σειρά , η μια κάτω από την άλλη , η στίξη , τα κενά , βουνά, πέφτουν στο χάρτη της Ελλάδος. Τρυπούν το αδιάβροχο χαρτίκαι φύονται στην εσωτερική του πλέξη. Ανθοφορούν, καρποφορούν και σπάζουν σε κλαδιά και φύλλα. Κι εγώ ως σημείο και γραμμή, ίχνος σε μια ιχνογραφία , χαράσσω και εξιστορώ μια διαδρομή ελαχίστη.

Στο άδειο εμβαδόν του τετραγώνου περιέχομαι κι ακροβατώ , μια στο κενό και μια εδώ. Αγγίζω με τα χρώματα εδώ κι εκεί στο χάρτη κι αφήνω το πολύ λευκό όπως κοιτώ τον ουρανό. Συστρέφομαι κι ελίσσομαι σε μια γραμμή καμπύλη, ευθεία, τεθλασμένη, διακεκομμένη, πολλές φορές αδιόρατη, σβησμένη, υποτιθέμενη, συνοριακή ζωής θανάτου και έρωτος αοράτου. Ανύπαρκτος, αμελητέα πυκνότης, μηδαμινότητα ως ποσότης. Δημιουργική ουσία, συνείδηση στη διαχείριση του σύμπαντος κόσμου, καθώς αυτό αναδιπλώνεται και φανερώνει τα επιμέρους τμήματα που το αποτελούν και ταυτοχρόνως το εμπεριέχουν.Ίχνος γραφής, χειρονομία, αυτοαναφορά και περιαυτολογία, το σώμα ως μέτρον, προέκταση της σκέψης που το ορίζει. Μέλος του κόσμου περιστροφικόν, σε χρονική στιγμή διαμελισμού και μορφοποίησης, συναρμολογούμενο παιχνίδι ταχύτητας, το σώμα στο σώμα μου εγγράφει και εγγράφεται, εμπνέει. Την ταπεινότερη έκτοτε ζητώ των ιστοριών που θα συνδέει τα πράγματα όλα σε μια παρτίδα εναλλαγών ελεύθερης σκέψης και αξιών, τα δυνατά σημεία τοποθέτησης ορίζω των αντικειμένων.Τις μεταξύ των υπό κλίμακα ρυθμίζω σχέσεις. Θαυμαστής των μεγάλων δέντρων, όλων των εποχών κι όλων των ζώων.Κατανέμω το φως.Κατασκευάζω μικρές διαφάνειες.Χαράσσω γραμμές κι ορίζω εμβαδά.Επινοώ σχήματα.Επικαλύπτω.Αναδεικνύω.Διαπερνώ τις εικόνες, τα πράγματα όλα.Απαρατήρητος διέρχομαι με ποιήματα αποσπάσματα διαλόγων.Εκπαιδεύομαι. Τα ίχνη των ζώων αφήνουν στην ψυχή μου ευμετάβλητα σχήματα.

Τεμνόμενα, εγγράψιμα και περιστροφικά, χρώματα περιγραφικά, ρυθμός που πάλλει το ανεξιχνίαστο τοπίο, ως αναφορά εκ του μακρόθεν, ως κείμενον πλησίον, με γραμμές, ευθείες και καμπύλες, επάλληλες, τεμνόμενες, χαράξεις, συστρεφόμενες, σε συστάδες, λέξεις σε αποστάσεις ορθογραφικές. Σχεδιάζω για να προσεγγίσω το κοίλον του γλυπτού και να κατανοήσω ίσως την εντός κι εκτός του έννοια τού χρόνου. Αποκρύπτω και παραλλάσσω τη μορφή και ως εκ τούτου την μεταμορφώνω από εικόνα σε ζωγραφική, εξαντλώντας τις άπειρες δυνατότητες της γραφής με σχέδιο περιγραμματικό, ελεύθερο και γραμμικό, καθώς τα αντικείμενα μετακινούνται, καθώς σκιάζουν το τοπίο και σκιάζονται από αυτό, καθώς το φως τα χρώματα τους αναλύει και μεταφέρει, καθώς τα έμβια όντα περιγράφουν τον εαυτό τους σε κινήσεις και ταχύτητες που τις ορίζουν οι εκάστοτε ανάγκες επιβίωσης και ορθοστασίας. Δυνάμεις και ύλη που συστρέφονται, θρυμματίζονται, κονιορτοποιούνται. Ίχνη εξανεμίζονται, θωπείες, πνοή του ανέμου, κύμα και σκόνη, ανάσα επιταχυνόμενη, εκπνοή τρις.

Τέχνη ζωγραφική και εικόνα ως όλον μεγαλύτερο από το άθροισμα των επιμέρους ορατών. Όπου τα όρια του ανθρωπίνου σώματος, είναι και το περίγραμμα του ζώου, είναι και το τοπίο εντός του. Διαπραγματεύομαι το απόλυτο μήνυμα και την αντικειμενική εικόνα, με σχήματα και χρώματα εφαπτόμενα σε συναισθηματικές αξίες.

Καθώς το μεγάλο κενό, το αναπάντητο του κόσμου, διαμελίζεται και μορφοποιείται, μεκαθαρές σκιές και μαύρες, τα αντικείμενα σε απόλυτο λευκό εξιστορούν το τέλος της αντανακλαστικής των ύλης. Καθώς το φως διαγράφει καμπύλη τροχιά, πάλλονται τα επίπεδα και οι εικονιζόμενοι οργανισμοί εντός των, μετακινούνται και περιγράφουν τις σκιές των προς μια προσέγγιση του απολύτου σχήματος.

Ήταν η θάλασσα γαλάζια

Ηταν πράσινο το βουνό

Κι άλλαζαν χρώματα καθώς ο ήλιος

Αργά διέσχιζε τον ουρανό

Και ένα σύννεφο μικρό

Που μόλις είχε αποκοπεί

Απ’ την υπόλοιπη ζωγραφική

Είχε κερδίσει για λίγο

Αυτό που λεν ελευθερία

Κι ας ήξερε πως θα διαλυθεί

Μέσ’ στην ανυπαρξία

ΝΙΚΟΣ ΚΡΥΩΝΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΜΟΥ